Η μέθοδος Βελόπουλου είναι γνωστή: βγαίνει στην τηλεόραση, λέει τέρατα αλλά δεν τον νοιάζει, επειδή έτσι γίνεται ντόρος γύρω από το όνομά του. Τον απαξιώνουν και τον βδελύσσονται γι’ αυτά που λέει, αλλά δεν τον νοιάζει, επειδή έτσι γίνεται γνωστός. Φυσικά, αυτοί που τον απαξιώνουν δεν τον ψηφίζουν, αλλά το μόνο που τον νοιάζει είναι ότι διά της περιφοράς της εικόνας του υπάρχουν πολλοί που τον ψηφίζουν – διότι δεν τους μένει η απαξίωση, αλλά η περιφορά. Ασε που ζουν ανάμεσά μας πολλοί οι οποίοι μπορεί να πιστεύουν ότι αυτά που λέει είναι σωστά.
Αμα έχεις πειστεί ότι σε ψεκάζουν, γιατί να μην πιστέψεις ότι ο Χριστός έχει στείλει τις επιστολές του σε αυτόν τον κυριούλη· γαλαντόμος μάλιστα, ο Χριστός παραιτήθηκε από τα πνευματικά του δικαιώματα, για να εισπράττει τα δικαιώματα από την πώληση των φωτοτυπιών εξ ολοκλήρου ο μάγκας πωλητής τους.
Το νέο επεισόδιο Βελόπουλου, βεβαίως, είναι ήδη πολυσυζητημένο. Με τον κομψό τρόπο να εμφανίζει από μακριά, ως πειστήρια, διάφορα παλιόχαρτα, παρουσίασε από το βήμα της Βουλής φωτοτυπίες με οστά, υποτίθεται ανθρώπινα, υποτίθεται θυμάτων του δυστυχήματος στα Τέμπη, τα οποία υποτίθεται βρέθηκαν εκεί όπου είχαν εναποτεθεί χώματα από τον τόπο του δυστυχήματος. Τον αντέκρουσε ο υπουργός Δικαιοσύνης, Γιώργος Φλωρίδης, ο οποίος μεταξύ άλλων παρατήρησε ότι ο Βελόπουλος συνεχίζει εκ του πλαγίου να προσπαθεί να δημιουργήσει αμφιβολίες «ότι κάτι συνέβη εκεί».
Τον διέψευσε και ο Νίκος Πλακιάς που έχει χάσει τις δίδυμες κόρες και την ανιψιά του στο δυστύχημα. Αυτά που δείχνετε, του είπε, είναι οστά σκύλου και μοσχαριού. Ο εξευτελισμός του ανδρός, έτσι, γίνεται απόλυτος. Αλλά ο εξευτελισμός ενοχλεί όποιον όντως σέβεται τον ρόλο του και ταυτίζει την υπόστασή του με το αναγκαίο κοινωνικό κύρος. Ο Βελόπουλος δεν έχει καμία σχέση με αυτό το ιδίωμα του πολιτισμού. Σιγά μη στενοχωρηθεί ένας πολιτικός που πολιτεύεται μόνο με χοντρά ψέματα.
Χοντρά ψέματα, βεβαίως, όμως πρέπει να ομολογήσουμε ως ελληνική κοινωνία, όλοι μας, άτομα, ομάδες, πολιτικά κόμματα και Τύπος, ότι συνωστιστήκαμε πίσω από ψέματα, που ακόμα κι αν δεν τα επινόησε αυτός, αυτός τα λάνσαρε με μεγάλη πειστικότητα.
Συνωστιστήκαμε δηλαδή, πίσω από τα ξυλόλια, τα τολουόλια (μάθαμε μάλιστα αυτή την ουσία με τη διαστρεβλωμένη ακριβώς από τον Βελόπουλο ονομασία, τουλόλια), τα τρένα που εξαφανίζονται, τα μπαζώματα, για να αποκρυβούν στοιχεία – με μοναδικό στόχο να κλονιστεί η πολιτική σταθερότητα και να ανατραπεί η εκλεγμένη για μια τετραετία κυβέρνηση – να νοθευτεί δηλαδή η βούληση των πολιτών στις εκλογές. Κι ακόμα, από αυτά τα παραμύθια συνεχίζει να ψωμίζεται πολύς κόσμος, και μιντιακά και πολιτικά.
Το πρόβλημα, δηλαδή, δεν είναι ο Βελόπουλος. Αυτός είναι ένα σύμπτωμα. Το πρόβλημα είναι ότι πίσω από τα παραμύθια του στριμώχτηκε ολόκληρος ο πολιτικός κόσμος. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης, με τις μεγάλες, υποτίθεται, χειραφετητικές ιδεολογίες που χρησιμοποιούνται ως πρόσχημα, ακολουθούν χωρίς έλεγχο τις καταγγελίες ενός πολιτικού αγύρτη, ελπίζοντας ότι θα καρπωθούν πολιτικά τα ψέματά του.
Το πρόβλημα είναι, πρωτίστως, η ιδεολογική και διανοητική νωθρότητα που μετατρέπει την πολιτική από διαγκωνισμό προτάσεων για τη διαχείριση του παρόντος και του μέλλοντός μας, σε επίδειξη μνησικακίας, η οποία γίνεται το βασικό κίνητρο για τη διεκδίκηση της εξουσίας.
Τι σημαίνει αυτό; Αποπολιτικοποίηση της πολιτικής από τα κόμματα. Αξιοι της τύχης τους – και άξιοι της τύχης μας.