Σπανίως μια τόσο βαθιά πολιτική ταινία όπως η «Wild Horse Nine» (ΗΠΑ, 2026) βλέπουμε να συνδυάζεται τόσο αρμονικά με την ανθρωπιά ενός προσωπικού δράματος και υπό την ομπρέλα ενός χιούμορ που αγγίζει τα όρια της ευφυΐας. Ο Τζον Μάλκοβιτς (βραβείο ανδρικής ερμηνείας στο περασμένο Φεστιβάλ Βενετίας) και ο Σαμ Ρόκγουελ που πλέον κερδίζουν μια θέση ανάμεσα στα πιο ελκυστικά ντουέτα ανδρών στην Ιστορία του κινηματογράφου, υποδύονται τον Κρις και τον Λι, δύο πράκτορες της CIA σε αποστολή στο Νησί του Πάσχα στη Χιλή, εν έτει 1973.
Στις «βαλίτσες» και των δύο βρίσκονται κρυμμένα μυστικά, όμως το τι ακριβώς πρέπει να κάνουν στο Νησί του Πάσχα δεν γίνεται αμέσως γνωστό και ούτε πρέπει να ειπωθεί κάτι για αυτό, διότι είναι η μεγάλη έκπληξη του σεναρίου. Αν κάτι, ωστόσο, μπορεί να ειπωθεί, είναι ότι αυτές οι μέρες στο Νησί του Πάσχα, όπου τα τεράστια γλυπτά κεφάλια αποτελούν αξιοθέατο (αλλά τελικά όλα μοιάζουν μεταξύ τους όπως θα πει ο Κρις) σε κερδίζουν ολοσχερώς. Και το καταφέρνουν με το χιούμορ του Μακ Ντόνα πάνω σε πραγματικά πολιτικά γεγονότα (από το πραξικόπημα του Πινοσέτ στη Χιλή μέχρι τη δολοφονία του Τζον Φ. Κένεντι), με την υπόκλισή του στην έννοια της πραγματικής φιλίας και με την επεξεργασία της ιδέας ότι «ορισμένες φορές είμαστε αναγκασμένοι να κάνουμε τα πιο φρικτά πράγματα για το ευρύτερο καλό».
Είναι αλήθεια ότι ο Μακ Ντόνα διαπρέπει όταν έχει στη διάθεσή του δύο καλούς ηθοποιούς για να αφηγηθεί ένα «buddy movie», όπως αλήθεια είναι ότι το «Wild Horse Nine» θυμίζει αρκετά τη «λογική» της «Αποστολής στην Μπριζ» όπου ο Κόλιν Φάρελ και ο Μπρένταν Γκλίσον έπλασαν ένα επίσης αξέχαστο ντουέτο (ο Μακ Ντόνα τους χρησιμοποίησε και στα εξίσου θαυμάσια «Πνεύματα του Ινισέριν»).
Ομως, όλα αυτά δεν έχουν σημασία, διότι είναι ένας σκηνοθέτης που διαρκώς ανανεώνεται, που γεννά φρέσκιες ιδέες πάνω στον ίδιο καμβά. Λίγο ό,τι και να πει κανείς για τον Μάλκοβιτς και τον Ρόκγουελ (που κατ’ εμέ έχουν ήδη υποψηφιότητες για Οσκαρ στο τσεπάκι), ενώ σε β’ ρόλο ο Στιβ Μπουσέμι για μία ακόμη φορά διαπρέπει παίζοντας τον διευθυντή της CIA σε όλη τη Λατινική Αμερική που επίσης κρύβει μυστικά, για τα οποία επίσης δεν πρέπει να ειπωθεί κουβέντα. Δείτε αυτή την ταινία. Θα νιώσετε υπέροχα.
Η σιωπή ως γιατρικό
Με τη «Μάχη» (Ελλάδα, 2025) ο Ηλίας Γιαννακάκης, σημαντικός εκπρόσωπος του ντοκιμαντέρ στην Ελλάδα των τελευταίων 25 χρόνων, επιστρέφει μετά πολλά χρόνια στη μυθοπλασία και καταπιάνεται θαρραλέα με ένα τολμηρό θέμα: ένας άντρας που στη δεκαετία του 1970 εγκατέλειψε τη σύζυγο και τα δύο παιδιά του και έγινε τραγουδίστρια έχοντας αλλάξει φύλο, επιστρέφει στην Ελλάδα από τη Γερμανία και το πρώτο πράγμα που κάνει είναι να δώσει μια συνέντευξη στην τηλεόραση αφηγούμενος την ιστορία του. Αν στο μυαλό του βρισκόταν η ιδέα της γεφύρωσης των διαλυμένων σχέσεων με τα παιδιά του, αυτή η κίνηση, παρά την ειλικρίνειά της, ήταν φυσικά η χειρότερη. Ο μεν γιος (Γιάννης Οικονομίδης) κάνει απόπειρα αυτοκτονίας, η δε κόρη (Ελενα Τοπαλίδου) φτύνει κατάμουτρα τον πατέρα της όταν τη συναντά για πρώτη φορά. «Θέλω να ξεράσω πάνω σου να πνιγείς από τον εμετό μου», του λέει.
Ωστόσο, ο πατέρας, που μάλιστα είναι και πρώην στρατιωτικός (!) δεν το βάζει κάτω, όπως δεν το βάζει και ο Γιαννακάκης που (έστω και με το ζόρι) θέλει να βρει την ελπίδα στα πρόσωπα της ιστορίας του, γιατί όπως ξέρουμε η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Με ευαισθησία και γενναιότητα, ο σκηνοθέτης παρακολουθεί τη Μάχη (το όνομα της τραγουδίστριας) να δίνει τη σιωπηλή μάχη της, χωρίς μέσα της να αλλάζει σε τίποτα, ή να μετανιώνει για κάτι που έκανε. Τα πράγματα είναι όπως είναι, και ή προχωράμε μαζί τους, ή όχι.
Η Μπέτυ Βακαλίδου υπηρετεί αξιοπρεπώς τον ρόλο, ενώ η λέξη αξιοπρέπεια δείχνει ούτως ή άλλως να κυριαρχεί στην ταινία. Η σιωπή μπορεί να γίνει γιατρικό. Αν η ταινία ήταν κάπως μικρότερη σε διάρκεια – γιατί πολλές σκηνές επαναλαμβάνονται – τότε θα ήταν πραγματικά αξέχαστη, όπως η «Χρονιά με τα 13 φεγγάρια» του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ, ή η «Στρέλα» του Πάνου Χ. Κούτρα. Σε αυτή τη μορφή που τη βλέπουμε, είναι ένα επαρκές οικογενειακό δράμα.
Ο Λίαμ Νίσον γκαζώνει
Δεν μπορείς να πεις, o Λίαμ Νίσον, παρά τα χρονάκια του (έκλεισε τα 74 τον Ιούνιο παρακαλώ!) επιμένει να παίζει σε action movies λες και είναι 30άρης. Γιατί αυτήν την εικόνα σου δίνει στην ταινία «Γκάζια στο κόκκινο» (The Mongoose, ΗΠΑ, 2026) του Μαρκ Βάρνλοου, όπου o ιρλανδός σταρ επιδεικνύει τις ικανότητές του και πίσω από το βολάν του αυτοκινήτου – θέση στην οποία η αλήθεια είναι ότι δεν τον βλέπουμε συχνά. Βεβαίως, το σενάριο είναι εντελώς της πλάκας, με τον Νίσον να πονοκεφαλιάζει την αστυνομία διαφόρων πολιτειών στον αμερικανικό νότο (α λα «Ο ατσίδας και το λαγωνικό») για ένα έγκλημα που έκανε – υποτίθεται σε άμυνα. Ολα τα κλισέ του είδους ενεργοποιούνται από τη στιγμή που ο Νίσον πιάνει το τιμόνι και πατά το γκάζι – και αυτό γίνεται με μεγάλη συχνότητα.
Σε ρόλο μοχθηρού βλαχόμπατσου ο Μάικλ Τσίκλις είναι ο διοικητής της αστυνομίας στο Τέξας που δήθεν τάχα μου τρώει κάτι τύπους σαν τον Νίσον για πρωινό και στον ρόλο της πρώην συζύγου του Νίσον, η οποία δεν έχει σταματήσει να τον θέλει (εννοείται!), η Μαρίζα Τομέι κάνει επίσης ένα πέρασμα ως μέρος του ντεκόρ. Ολοι στην ταινία δουλεύουν με επαγγελματισμό γνωρίζοντας πολύ καλά πού βρίσκονται, τι κάνουν και γιατί. Η επιταγή τούς περιμένει…
Σκανδιναβικός εφιάλτης
Ταινία με ισχυρό «γυναικείο αποτύπωμα», τόσο πίσω όσο και μπροστά από τον κινηματογραφικό φακό, το θρίλερ «Nightborn» (Φινλανδία/Αγγλία/ΗΠΑ/Γαλλία/Λιθουανία, 2026) της φινλανδής Χάνα Μπέργκχολμ, θέλει τη βασική ηρωίδα της ιστορίας, την οποία υποδύεται η συμπατριώτισσά της Σέιντι Χάνα, να γεννά ένα πλάσμα που όλα δείχνουν ότι είναι τέρας. Η σύλληψη του μωρού έγινε μετά άγριο σεξ στο δάσος, εκεί όπου μαζί με τον σύζυγό της (ο Ρούπερτ Γκριντ, ο κοκκινοτρίχης Ρον Ουέσλι των ταινιών «Χάρι Πότερ» που είναι πλέον 37 χρόνων) η γυναίκα έχει αποφασίσει να φτιάξει το σπίτι της.
Ομως αυτή η «άσκηση» στον τρόμο που ως ενός σημείου «φλερτάρει» ικανοποιητικά με τη σκανδιναβική μυθολογία, ενώ δείχνει ότι θέλει να επισημάνει τις δυσκολίες του γονεϊκού ρόλου από πλευράς μητέρας, οδηγείται σε απίστευτες ακρότητες που προκαλούν κάτι ανάμεσα στην απώθηση και τη χλεύη. Ο εφιάλτης αποκτά μια γκροτέσκα εικόνα και αυτό, τελικά, δεν εξυπηρετεί την ταινία. Αντιθέτως, την αποδυναμώνει. Για την ακρίβεια, βλέποντάς το «Nightborn», σκέφτεσαι ότι τελικά ο Ρόμαν Πολάνσκι είπε τα πάντα επί του θέματος με το «Μωρό της Ροζμαρί» εδώ και 60 περίπου χρόνια…
Ενας ΑΙ αχταρμάς
Η ινδική ταινία «Ραμαγιάννα: Η γέννηση ενός θρύλου» (Ramayana: Rise of a Legend, Ινδία/ΗΠΑ/Αγγλία, 2026) του Ναβάς Τιγουαρί αποτελεί τρανή απόδειξη του λόγου για τον οποίο οι ταινίες φτιαγμένες κατά ένα μεγάλο ποσοστό με ΑΙ δεν βλέπονται (αυτό βεβαίως ισχύει για όσους γνωρίζουν τον παραδοσιακό κινηματογράφο). Είναι στην κυριολεξία μια τούρτα σε μέγεθος ωκεανού μέσα στην οποία νιώθεις ότι σε έχουν πετάξει και ότι βυθίζεσαι αβοήθητος προκειμένου να τη φας ολόκληρη μέχρι να σκάσεις.
Το τι γίνεται σ’ αυτή την ταινία δεν περιγράφεται – καλοί και κακοί βασιλιάδες, δολοπλοκίες, πετούμενα τέρατα, ελέφαντες που τσαλαπατάνε ό,τι βρίσκουν μπροστά τους, έρωτες, μίση, μονομαχίες, ξύλο, σπαθιά, ακόντια, δάση, πολεμικές τέχνες, παλάτια, βουνά, χιόνι, ήλιος. Ολα αυτά στη διαπασών και στην απόλυτη υπερβολή, χωρίς συνοχή, χωρίς μέτρο, χωρίς ανάσα. Τα χρώματα είναι έντονα σε σημείο εκτυφλωτικό, το σενάριο νηπιακού επιπέδου και όλοι οι χαρακτήρες μοιάζουν φτιαγμένοι από τσιγαρόχαρτο. Τίποτα «σάρκινο», μηδέν συναίσθημα. Και δεν μίλησα καν για τη διάρκεια που αγγίζει τις τρεις ώρες. Με τρεις λέξεις, δεν την αντέχεις.
Animation με ρετρό διάθεση
Ο αγαπημένος γενεών ολόκληρων τσαχπίνης γάτος του Dr. Seuss, που εμφανίστηκε ως κόμικ σε παιδικά βιβλία το 1937 και πολλά χρόνια αργότερα πέρασε και στον κινηματογράφο με ηθοποιούς, κάνει την πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση ως animation στην ταινία «Ενας γάτος με καπέλο» (The cat in the hat, ΗΠΑ, 2026). Για λογαριασμό του ΙΘΦΕ (Ινστιτούτο για τον Θεσμό της Φαντασίας και της Εμπνευσης ΕΠΕ), αναλαμβάνει τη δύσκολη αποστολή της συντροφιάς της Γκάμπι και του Σεμπάστιαν, δύο αδελφών που δυσκολεύονται να προσαρμοστούν στη νέα τους ζωή. Σκηνοθετημένη από τους Αλεσάντρο Καρλόνι, Ερικα Ριβινόγια, η ταινία μπορεί να κερδίσει τους μικρούς σε ηλικία θεατές αλλά συγχρόνως απευθύνεται και στους νοσταλγούς του παρελθόντος, καθώς ο γάτος έχει μια ρετρό διάθεση, όπως εξάλλου όλη η ταινία στην οποία για την ελληνική μεταγλώττιση έχουν δώσει τις φωνές τους οι Οθωνας Μεταξάς, Θάνος Λέκκας, Αγγελίνα Παπαδοπούλου κ.ά.
Επίσης στις αίθουσες
Προβάλλεται επίσης η ταινία «Club Kid»(ΗΠΑ, 2026) του Τζόρνταν Φέρστμαν, πάνω στην αλλαγή ζωής ενός διοργανωτή εκδηλώσεων σε κλαμπ της Νέας Υόρκης (τον υποδύεται ο σκηνοθέτης) από τη στιγμή που μαθαίνει ότι έχει έναν γιο και το ντοκιμαντέρ «Ευρύτερη Παλαιστίνη» (2025) του Ραφαέλ Ρανγκέλ που μετά έναν σύντομο πρόλογο τον οποίο παρέχει εν συντομία το ιστορικό πλαίσιο Παλαιστίνης – Ισραήλ, μοιράζεται σε κεφάλαια που μέσω αμέτρητων στιγμιοτύπων αναφέρονται στο δράμα των Παλαιστινίων με στατιστικά στοιχεία από τις 19 Ιανουαρίου έως τις 23 Μαρτίου 2025.