Δημιούργημά σου είμαι και συνάμα δημιουργός σου, χωρίς εμένα δεν θα υπήρχες ούτε θα προϋπήρχες, σκιά θολή, ανάμεσα στους πεφιλημένους… σου εμπιστεύτηκα από νωρίς τα συναισθήματά μου, σου είπα αγάπησέ τα, φύλαξε τον καρπό της αγωνίας τους στη ρίζα ενός δέντρου, τη ζεστή στάχτη του έργου σου στα σπλάχνα της γης… τη βακτηρία μου με κόπο σκάλισα σε σχήμα χεριού κάνοντας το θαύμα ορατό, σου δώρισα ένα αφτί στο μέτωπο να κρίνει τα πεπραγμένα όταν η ανθρώπινη κρίση θολώνει, όταν το άγγιγμα των μορφών που δεν αιμορραγούν παύει να ανήκει στη μεταφυσική κι αναζητά τη λύτρωση στην ποίηση…
Η ζωή εδώ κι εκεί δεν είναι ποτέ ίδια, κι αν μοιάζει φαινομενικά ακίνητη, πάλλεται αδιάκοπα χωρίς να την εξουσιάζει κανένας δαίμονας, ούτε εγώ που σε αγκάλιασα στη γέννησή σου, ούτε εσύ που με δέχτηκες… Εχω καιρό να αισθανθώ ασφαλής μέσα στην έρημο, ζω τις ώρες όπως οι άλλοι τα χρόνια, Δημήτρη δημιούργημά μου, τα χρώματα είναι οι μόνες απαντήσεις στην αγωνία του θανάτου, και γνωρίζω ότι η αέναη σχέση σου μαζί τους βρίσκεται στο μυστήριο το οποίο εγώ κατόρθωσα να παγιδέψω μέσα σου…
Σου ομολογώ ότι δεν αρχίζω ποτέ μια μέρα εκεί που άφησα μια άλλη, δεν με βρίσκει καμιά ανατολή στο σημείο που η σκιά μου διέγραψε το ηλιοβασίλεμα, λιγοστές είναι οι μέρες που βρέθηκα με πιστούς φίλους κι ακόμα πιο λιγοστά τα λόγια που ξεστόμισα, ανύπαρκτα τα χείλη που φίλησα, οι πόθοι που με ζέσταναν δικοί σου είναι πόθοι, οι χτύποι της καρδιάς σου της καρδιάς μου έγιναν χτύποι, η ανάσα μου του προσώπου σου ανασαίνει την ανάσα…
Νιώθω να φεύγω με τον άνεμο κι όμως επιστρέφω μοναχικά… μέσα στην ησυχία της νύχτας διασχίζω τον δρόμο μας αθόρυβα, θέλησα να σε γνωρίσω για να με μάθω, σε έπλασα για να με αντικρίσω, γνώρισα τη χαρά και τον πόνο του ομοιώματος κι ας μη σ΄ το ομολόγησα ποτέ, ο ύπνος μου στα όνειρά σου έγινε δικά μου όνειρα, δικός σου ύπνος, το ομολογώ σήμερα που η Κυριακή ακολουθεί τη Δευτέρα, το Σάββατο την Πέμπτη, η Καλκούτα την Καβάλα, το Σινικό Σέλας το Βόρειο Τείχος του Πυρός, και ξέρω, ναι, τώρα ξέρω πόσο σημαντικό είναι για σένα να ακουμπάς το μέτωπό σου στο στήθος μου, στο στήθος αυτής που σε δημιούργησε, της Τέχνης που αγάπησες και είμαι ο άλλος σου εαυτός.