Πλησίασε κάπως διστακτικά, ενώ πίσω του ακολουθούσε η μητέρα του. Το ραντεβού ήταν έξω από το σχολείο του, το Ωνάσειο Λύκειο Ξηροκρήνης, στη Δυτική Θεσσαλονίκη, ένα μεσημέρι με μουντό καιρό και ψιλόβροχο. Ο 17χρονος Βίκτωρι Μουμόχου, με καταγωγή από τη Νιγηρία, εκπροσώπησε το σχολείο ως παραστάτης στη μαθητική παρέλαση της πόλης στις 27 Οκτωβρίου. Μιλώντας στα «ΝΕΑ» τρεις ημέρες αργότερα, λέει ότι είναι περήφανος για όσα έχει καταφέρει και περιγράφει τις φιλοδοξίες του, όντας μαθητής της Γ΄ Λυκείου.
Ο Βίκτωρι γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ξηροκρήνη. Οπως λέει, ήταν πάντα διαβαστερός και του άρεσαν τα μαθήματα στο σχολείο. «Μπήκα στην τάξη και σιγά σιγά κατάφερα να πιάσω κάποια πράγματα, να πιάσω και την ελληνική γλώσσα. Προσαρμόστηκα σε κάθε μάθημα», θυμάται. Είναι ψηλός, χαμογελάει συχνά και φοράει γκρι μακρυμάνικη μπλούζα, αμάνικο μπουφάν κι έναν μαύρο σκούφο.
Στη γειτονιά και στο σχολείο, ποτέ δεν είχε προβλήματα, ούτε βίωσε ρατσισμό. Αντίθετα, έχει πολλούς φίλους – με κάποιους από αυτούς κάνει παρέα εδώ και πολλά χρόνια, ήδη από τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού. Οσο συζητάμε στο πάρκο έξω από το σχολείο του, η μητέρα του, Ρόουζ, χαιρετάει τις καθηγήτριές του που βγαίνουν από το κτίριο και περαστικούς με τους οποίους γνωρίζεται.
Η ίδια λέει ότι ένιωσε περήφανη όταν είδε τον γιο της στη μαθητική παρέλαση. «Κάθε χρόνο έβλεπα την παρέλαση από την τηλεόραση, φέτος ήταν η πρώτη χρονιά που την είδα από κοντά», αναφέρει στα αγγλικά. Η Ρόουζ έχει άλλα τρία μικρότερα παιδιά. Ηρθε από τη Νιγηρία στην Ελλάδα και μένει στην ίδια γειτονιά της Δυτικής Θεσσαλονίκης από το 2009.
Οι πρώτοι κάτοικοι της Ξηροκρήνης ήταν πρόσφυγες από την Κωνσταντινούπολη που εγκαταστάθηκαν εκεί μετά το 1922. Τις προηγούμενες δεκαετίες χτίστηκαν στην περιοχή εργατικές κατοικίες – όπως οι γνωστές «Δωδεκαώροφες», ενώ σήμερα θεωρείται λαϊκή και πολυπολιτισμική γειτονιά.
Η νέα πρόκληση
Οσο ο Βίκτωρι ήταν στο Γυμνάσιο, το αγαπημένο του μάθημα ήταν τα Αρχαία Ελληνικά. Πλέον, προτιμάει περισσότερο τη Βιολογία. Μάλιστα, περιγράφει πως θέλει να σπουδάσει κάτι σχετικό με το συγκεκριμένο αντικείμενο – έχει επιλέξει το τρίτο επιστημονικό πεδίο, δηλαδή Επιστήμες Υγείας και Ζωής. Ωστόσο, όπως λέει, δεν αγχώνεται ιδιαίτερα για τις Πανελλαδικές Εξετάσεις. «Πιστεύω ότι θα δουλέψω σκληρά και θα τα καταφέρω. Βλέπω το μέλλον μου μεγάλο και λαμπρό», σημειώνει. Πέρυσι έβγαλε 18,1 και είχε τον τρίτο μεγαλύτερο βαθμό στη Β’ Λυκείου. Δεν πηγαίνει σε φροντιστήριο, αντίθετα η προετοιμασία του για τις εισαγωγικές εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο βασίζεται μόνο στα μαθήματα του σχολείου και σε κάποια διαδικτυακά βοηθήματα.
Στη δύσκολη χρονιά που έχει μπροστά του, ασχολείται, πέρα από το διάβασμα, με το μπάσκετ και τις δουλειές του σπιτιού. Η μητέρα του θεωρεί ότι τα παιδιά δεν πρέπει να εκτίθενται για πολλές ώρες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και αντ΄ αυτού να επικεντρώνονται στην πραγματική ζωή.
Λίγο πριν λήξει η κουβέντα μας, ρωτάμε τον Βίκτωρι τι μήνυμα θέλει να στείλει. «Θα έλεγα στους νέους να βάζουν τους στόχους τους ψηλά και να δουλεύουν σαν όλα να εξαρτώνται από τους ίδιους και να προσεύχονται σαν όλα να εξαρτώνται από τον Θεό. Εγώ με αυτή την πρόταση δουλεύω και κάνω τα πάντα δυνατά για να τα καταφέρω», λέει και αφού σκεφτεί μερικές στιγμές ακόμα προσθέτει: «Και οι γονείς να υποστηρίζουν τα παιδιά στα όνειρα που έχουν, να είναι κοντά τους και να τα καθοδηγούν». Η μητέρα του δίπλα τον ακούει και χαμογελάει κι έπειτα του φτιάχνει τον σκούφο στο κεφάλι του για να ποζάρει για τη φωτογραφία.