Όπως υπάρχουν άτομα τα οποία συλλέγουν αντικείμενα και πράγματα σε σημείο που μπορεί να μην χωράνε στο σπίτι τους έτσι υπάρχουν και άτομα τα οποία πάσχουν από μια διαταραχή κατά την οποία συλλέγουν ζώα (animal hoarding). Όπως ο «συλλέκτης» ζώων όπως και ο συλλέκτης αντικειμένων έχει ένα πρόβλημα το οποίο δεν μπορεί να αναγνωρίσει. Επί της ουσίας μαζεύει ζώα τα οποία θέλει να βοηθήσει αλλά στο τελος καταλήγει να μην μπορεί να βοηθήσει ούτε τα ζώα ούτε τον ίδιο του τον εαυτό. Το σύνδρομο αυτό είναι γνωστό και ως σύνδρομο του Νόε.
Στις χειρότερες περιπτώσεις που υπάρχουν τα άτομα αυτά μαζεύουν τόσα πολλά ζώα, τα οποία πεθαίνουν λόγω της παρασυσσώρευσης. Είναι δηλαδή τόσο «στοιβαγμένα» όπου απουσιάζουν οι συνθήκες υγιεινής διαβίωσης. Συχνά τα άτομα αυτά δεν επιθυμούν να λάβουν βοήθεια, ούτε θέλουν να τα δώσουν για υιοθεσία γιατί πιστεύουν ότι αυτός που προσπαθεί να τους βοηθήσει μπορεί να πάει για ευθανασία ή γενικώς να τα βλάψει, αναφέρει και το psychiatrictimes.com.
Συλλέκτες υπάρχουν σχεδόν σε κάθε κοινότητα, μικρή ή μεγάλη, αγροτική ή αστική. Βρίσκονται σε άρνηση, η οποία τους εμποδίζει από το να δουν την βρωμιά που υπάρχει ή έσρω να κατανοήσουν ότι τα ζώα είναι άρρωστα, πεθαίνουν ή ότι είναι ήδη…νεκρά. Είναι άτομα που χρειάζονται βοήθεια όπως εξηγούν οι ειδικοί όπως μεταξύ άλλων η Gini Barrett, Διευθύντρια στο American Humane Association Western Regional Office (Tamaki, 1997).
Το προφίλ των ανθρώπων αυτών – Μοναξιά, απομόνωση… ίσως και ένδεια
Οι μελέτες δείχνουν ότι οι περισσότεροι άνδρες συλλέγουν σκυλιά και οι περισσότερες γυναίκες συλλέγουν γάτες. Σχεδόν τα ⅔ του δείγματος μιας μελέτης που έγινε από τους Worth and Beck (1981) δείχνει ότι οι περισσότερες ήταν γυναίκες. Το 70% ήταν ελεύθεροι άνθρωποι. Η κοινωνική απομόνωση ήταν συχνή αλλά όπως φάνηκε το φαινόμενο ήταν αποτέλεσμα της απομόνωσης και όχι η αιτία. Οι περισσότεροι συμμετέχοντες ανέφεραν ότι άρχισαν να συλλέγουν όταν ήταν ήδη νεαροί σε ηλικία. Πολλοί δεν είχαν ούτε τηλέφωνο, ούτε υδραυλικά και ήταν συνηθισμένο για αυτούς να συλλέγουν και άψυχα αντικείμενα επίσης.
Οι συγγραφείς, αναφέρουν ότι οι συμμετέχοντες στην έρευνα έχουν ένα γονεϊκό ρόλο σε ότι αφορά τα ζώα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην επιθυμούν να απομακρύνουν τα ζώα, ούτε όταν πια υπάρχουν διαθέσιμα σπίτια. Αρκετοί συλλέκτες δίνουν έμφαση στο γεγονός ότι τα ζώα τους δίνουν ανιδιοτελή αγάπη. Τείνουν να δίνουν στα ζώα τους ανθρωπόμορφα και προσωπικά χαρακτηριστικά και βλεπουν τους εαυτούς τους ως σωτήρες των ζώων που υποφέρουν ή των ζώων που δεν έχουν αγάπη (Worth and Beck, 1981).
Σε γενικές γραμμές όπως περιγράφει και ο Patronek (1999) ο συλλέκτης είναι ο άνθρωπος που έχει έναν μεγάλο αριθμό ζώων, αλλά δεν έχει την δυνατότητα να παρέχει τη βασική τροφή, υγιεινή και κτηνιατρική φροντίδα στα ζώα του. Ίσως το πιο σημαντικό από όλα είναι δεν μπορεί να καταλάβει ότι το ζώο του χειροτερεύει στην υγεία του ή την κατάσταση στην οποία ζει ο ίδιος και τα ζώα του Patronek (1999).
Το πιο θλιβερό στοιχείο από όλα είναι ότι ένας μεγάλος αριθμός συλλεκτών δεν είχε τα βασικά για τον ίδιο του τον εαυτό όπως υδραυλικά στο μπάνιο, εγκαταστάσεις στην κουζίνα, ψυγείο και ηλεκτρισμό. Αυτά εξηγούν οι Worth and Beck’s (1981) Επίσης, μια πολύ σημαντική λεπτομέρεια είναι δεν επιθυμούν την συνεργασία με επαγγελματίες υγείας (Patronek, 1999).
Τα αίτια πίσω από την διαταρχή: Τραύμα, κακοποίηση, άρνηση
Τις περισσότερες φορές τα ζώα έπαιζαν σημαντικό ρόλο από την παιδική τους ηλικία την στιγμή που διαβιούσαν σε ένα γονεϊκό περιβάλλον, χαοτικό, χωρίς καμία σταθερότητα.
Όταν κάποιος συλλέγει ζώα επίσης μπορεί να είναι ένα προειδοποιητικό σημάδι άνοιας Patronek (1999). Σε γενικές γραμμές τα άτομα αυτά μπορεί να υποφέρουν από ψυχαναγκασμούς και το αίσθημα του ελέγχου. Είναι πολύ πιθανό να έζησαν σε ένα κακοποιητικό περιβάλλον που η γονείς τους τους παραμελούσαν ή ήταν γενικά βίαιοι.
Τα άτομα αυτά έχουν ένα αίσθημα ευθύνης απέναντι στα ζώα, και προσπαθούν να τα σώσουν αλλά τα μέτρα που λαμβάνουν για την προστασία τους είναι αρκετά ώστε να αναλάβουν όπως πρέπει αυτή την ευθύνη.
Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε;
Στην χειρότερη περίπτωση τα νεκρά ζώα αφήνονται εκεί που βρίσκονται και δεν τα μαζεύουν γιατί θέλουν να αποφύγουν το αίσθημα του πένθους…. Σε κάθε περίπτωση, οι άνθρωποι αυτοί όπως και τα ζώα αυτά που ζουν με τους ανθρώπους αυτούς χρειάζονται βοήθεια. Για αυτό είναι καλό να συμβουλευόμαστε έναν ειδικό ψυχίατρο όπως και έναν κτηνίατρο, για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να τους προσεγγίσουμε. Κάποιοι από αυτούς μπορεί να πάσχουν και από άλλες διαταραχές.
Η παρασυσσώρευση συνιστά σε κάθε περίπτωση παραβίαση των νόμων περί ευζωίας των ζώων. Το ορθό θα ήταν να απευθυνθείτε αμέσως στις αρμόδιες αρχές ωστόσο χρειάζονται λεπτοί χειρισμοί γιατί πέρα από τα ζώα που υποφέρουν υπάρχει και ο άνθρωπος που συνήθως πάσχει. Πλέον μπορούμε να κάνουμε καταγγελία για παραμέληση και κακοποίηση ζώων στην αστυνομία ενώ ο κάθε δήμος οφείλει να διαθέτει επιτροπές παρακολούθησης τέτοιων περιστατικών ή έστω έναν σύμβουλο σε αυτά τα θέματα βάσει νόμου. Σε κάποιες περιπτώσεις καλό θα ήταν να υπάρξει και επικοινωνία με το Υγειονομικό ώστε να μπορέσει να παρέμβει για την ασφάλεια της δημόσιας υγείας.