Ένα βρέφος που δολοφονήθηκε…Τρία παιδιά στα αζήτητα…
Και η εικόνα ενός κρατικού μηχανισμού που, παρά τις καταγγελίες και τις επανειλημμένες παρεμβάσεις, δεν κατάφερε να τα προστατεύσει.
Όλα ξεκινούν τον Απρίλιο του 2020. Τότε που ο 43χρονος οδηγείται στον Κορυδαλλό για μαστροπεία. Καταγράφεται η πρώτη αναφορά στο «Χαμόγελο του Παιδιού» για παραμέληση, οικονομική εκμετάλλευση και χρήση ουσιών από τους γονείς.
Η αναφορά διαβιβάζεται στην Εισαγγελία. Και από εκεί και πέρα;
Καμία ενημέρωση για την πορεία της υπόθεσης.
Πάμε στο 2023. Αστυνομικοί εντοπίζουν τυχαία τα ανήλικα παιδιά σε πάρκο. Η Εισαγγελία ενημερώνεται. Γίνεται έλεγχος και, σύμφωνα με όσα έχουν αναφερθεί, δεν προκύπτει κάτι που να οδηγεί σε απομάκρυνση. Και τα παιδιά επιστρέφουν στο σπίτι. Στον ίδιο πατέρα, ο οποίος είχε εκτίσει ποινή φυλάκισης για μαστροπεία.
Και η ιστορία συνεχίζεται.
Δεκέμβριος του 2024. Νέα αναφορά στο «Χαμόγελο του Παιδιού».
Αυτή τη φορά, δεν υπήρχαν επαρκή στοιχεία ταυτοποίησης. Η υπόθεση δεν διαβιβάζεται στην Εισαγγελία. Και φτάνουμε στον Ιούνιο του 2025.
Αστυνομικοί εντοπίζουν τα δύο αγόρια να κλέβουν. Τα παιδιά οδηγούνται στον Εισαγγελέα και στη συνέχεια στο Νοσοκομείο Παίδων για φιλοξενία. Παραμένουν εκεί περίπου ενάμιση μήνα. Και ενώ οι αρμόδιοι φορείς φέρεται να αναζητούν δομή φιλοξενίας… ο 43χρονος τα παίρνει ξανά.
Αύγουστος του 2025. Τα δύο αγόρια εντοπίζονται ξανά από αστυνομικούς. Ξανά στο «Παίδων». Και ξανά, σύμφωνα με τις πληροφορίες, ο πατέρας τα αρπάζει, καθώς δεν υπάρχει εισαγγελική εντολή για αστυνομική φρούρηση.
Και μετά έρχεται ο Σεπτέμβριος. Η 15χρονη εντοπίζεται να περιφέρεται. Μεταφέρεται στο Νοσοκομείο Παίδων. Και πάλι…το παιδί επιστρέφει στον πατέρα.
Εισαγγελία, Αστυνομία, Νοσοκομείο. Όλοι λένε ότι έκαναν τα προβλεπόμενα. Κι όμως, στο τέλος, ποιος θα αναλάβει την ευθύνη; Τρία ανήλικα παιδιά κατέληξαν να ζουν σε άθλιες συνθήκες, μαζί με ένα δολοφονημένο βρέφος.
Ένα σύστημα με σοβαρές αδυναμίες.
Και δομές φιλοξενίας που δεν επαρκούν για να κρατήσουν τα παιδιά ασφαλή.