- Advertisement -

Ζωντάνεψαν το «The Wall» στον Λυκαβηττό

20

- Advertisement -

Μέγα  πάθος, σχετικά λίγο πλήθος στις κερκίδες του Δημοτικού Θεάτρου Λυκαβηττού, όπου το βράδυ της Δευτέρας 8 Ιουλίου παρουσιάστηκε (για δεύτερη ημέρα) το εμβληματικό έργο των Pink Floyd «The Wall». Προφανώς και δεν βρέθηκαν οι Floyd στον πιο μουσικό λόφο της πόλης, αφού πρόκειται για την ομώνυμη rock opera, με περισσότερους από 20 καλλιτέχνες επί σκηνής. Ανάμεσά τους οι σολίστ της Ars Lyrica – Talent d’ Argile Ballet υπό τις οδηγίες του γάλλου χορογράφου Johan Nus, μαζί με τους μουσικούς της Floyd Revival Orchestra. Ζωντάνεψαν ή προσπάθησαν να το πράξουν επί σκηνής το ιστορικό album των Pink Floyd σε ένα εντυπωσιακό σκηνικό όπου η «ζωντανή» δράση «πλέκεται» με υλικό από την κινηματογραφική μεταφορά του «Wall» από τον Alan Parker.

Το σύγχρονο αυτό θέαμα προσπάθησε να αφηγηθεί με τον πλέον τίμιο τρόπο, μέσω του χορού, της μουσικής και των σκηνικών, τη διαχρονική αξία του έργου. Αφηγείται την ιστορία ενός άνδρα που ονομάζεται Pink Floyd, ο οποίος ως παιδί έχασε τον πατέρα του στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η υπερπροστατευτική μητέρα του, ο εκφοβισμός των δασκάλων του, η αποτυχία του γάμου του τον οδηγούν στο να χτίσει έναν προστατευτικό τοίχο πίσω από τον οποίο αρχικά πιστεύει ότι βρίσκει καταφύγιο. Με κάθε νέο τραυματικό γεγονός έρχεται ένα νέο τούβλο στον τοίχο του Pink, που θα τον αποκόψει πλήρως τελικά από τον έξω κόσμο. Ωστόσο, η πραγματική φρίκη αρχίζει μόλις τοποθετήσει το τελευταίο τούβλο. Τη βουτιά στα ναρκωτικά. Μόνος και δυστυχισμένος οδηγείται στην τρέλα. Η παιδική ηλικία του Pink μοιάζει πολύ με αυτήν του Roger Waters, του κύριου δημιουργού του «The Wall». Η ενήλικη ζωή του Pink βασίζεται σε αυτήν του αρχικού τραγουδιστή του συγκροτήματος, Syd Barret.

Καλοδουλεμένο θέαμα

Ολα τα παραπάνω αποτυπώθηκαν στην παράσταση του Λυκαβηττού με συνειδητό τρόπο από την ομάδα των καλλιτεχνών, οι θεατές που δεν είχαν γεμίσει τις κερκίδες απόλαυσαν κυρίως τη μουσική του Roger Waters και της παρέας του, μέσα από τις φιλότιμες προσπάθειες που έκαναν οι μουσικοί / τραγουδιστές να αποδώσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το έργο. Σε έναν βαθμό τα κατάφεραν, όπως και οι υπόλοιποι συντελεστές της παράστασης. Θα μπορούσε ενδεχομένως το καλοδουλεμένο αυτό θέαμα με το θέμα που πραγματεύεται να ήταν περισσότερο «σκληρό», να είχε περισσότερες «γωνίες». Αυτό δεν εμπόδισε το κοινό της rock opera να τραγουδήσει κομμάτια των Pink Floyd, με κορυφαία στιγμή το «Another Brick in the Wall» στο encore, όπου οι καλλιτέχνες ζήτησαν από το κοινό να εγκαταλείψουν τις θέσεις τους, να συγκεντρωθούν κάτω από τη σκηνή και να τραγουδήσουν μαζί τους. Οπως και έγινε.

- Post Down -

Comments are closed.