- Advertisement -

Δημοσκοπική Δημοκρατία

5

- Advertisement -

Μάλλον κατέχουμε την πανευρωπαϊκή για να μην πω παγκόσμια πρωτοτυπία οι δημοσκοπήσεις να κατέχουν τόσο κεντρική θέση στην Πολιτική μας. Για να το ξεκαθαρίσω από την αρχή βέβαια: Τις διαβάζω κι εγώ. Και τις πιστεύω ως καταγραφές της στιγμής. Ως μετρητές των τάσεων. Δίνουν χρήσιμο υλικό. Και μπορείς να βγάλεις συμπεράσματα. Ο τσιπρικός ΣΥΡΙΖΑ κάποτε το πλήρωσε ακριβά. Οχι επειδή τις αμφισβήτησε. Δικαίωμά του. Μα έθεσε την αντιπαράθεση με τις δημοσκοπήσεις στο κέντρο της δικής του στρατηγικής. Τις διάβαζε ως οργανικό μέρος ενός συστήματος που αντιπάλευε (την ίδια ώρα που σχεδόν από τους ίδιους δημοσκόπους παράγγελνε κρυφά… μετρήσεις). Αυτό είναι το ένα άκρο. Το άλλο όμως επίσης εργαλειοποιεί τις δημοσκοπήσεις και τα focus group. Τα φετιχοποιεί σε βαθμό παρεξήγησης. Και το χειρότερο και ίσως και βλαπτικό εν μέρει για τη Δημοκρατία είναι πως υποκαθιστά την ίδια τη λειτουργία της Πολιτικής, της αντιπαράθεσης, της ανταγωνιστικότητας των πολιτικών σχεδίων με τις μετρήσεις. Σε λίγο θα ψηφίζουμε απλώς για να επιβεβαιώσουμε τα νούμερα, θα έλεγε κάποιος ολίγον τι με μια αυθαιρεσία. Βλέπουμε μπάσκετ, ή ποδόσφαιρο όμως για να απολαύσουμε ή για να σχολιάσουμε τους παίκτες και τις επιδόσεις τους ή στεκόμαστε στις στατιστικές τους; Σήμερα όλη η πολιτική πιάτσα δεν ανταλλάσσει εκτιμήσεις ή αναλύσεις αλλά τα νέα των μετρήσεων. Οι τακτικές των κομμάτων υπάγονται στις δημοσκοπήσεις. Και οι ειδικοί των αριθμών παίρνουν τη θέση ακόμη και συμβούλων στρατηγικής ή κεντρικό ρόλο των πρωινών καφέδων των επιτελείων. Εχει κίνδυνο όλο αυτό; Σε ένα περιβάλλον υποχώρησης της Πολιτικής με τους παραδοσιακούς όρους και κανόνες της, και οι μετρήσεις απλώς εγγράφονται σε μια λογική Μεταπολιτικής. Και συμβάλουν σε μια απομάκρυνση των κομμάτων από τις επίσης υπαρκτές μα συχνά μη καταγραφόμενες τάσεις εκεί έξω. Δεν κάνει την Πολιτική pop το μπουκέτο των δημοσκοπήσεων βέβαια. Ούτε οι δημοσκόποι ευθύνονται για την απαξίωση της Πολιτικής. Εκεί ας αναζητήσουμε τις αιτίες στην κρίση του κομματικού φαινομένου ή στην απαξία λόγων και έργων. Στην κανονικοποίηση της αναξιοπιστίας. Οι αριθμοί όμως οριστικοποιούν αυτή την κρίση. Δεν εκδημοκρατίζεται η Πολιτική, δεν ανοίγεται, δεν αναδιαμορφώνεται έστω λαμβάνοντας υπόψη και τις έρευνες. Δημοσκοποιείται η Πολιτική. Μετατρέπονται τα πολιτικά στοιχήματα σε αιτήματα του excel. Ακόμη και οι στρατηγικές, που θα έπρεπε να έχουν στο κέντρο τους τη χώρα, την κοινωνία, τον κόσμο, γίνονται προσάρτημα της αρχής «πώς θα γίνουμε αρεστοί, πώς θα προσελκύσουμε ειδικά ή γενικά κοινά». Το ακόμη πιο παράδοξο είναι πως και η απλή κοινωνία των πολιτών έχει μετατοπιστεί και μιλάει δημοκοπικά. Ολη η χώρα μετράει ή ρωτάει για τις μετρήσεις.

- Post Down -

Comments are closed.