- Advertisement -

Ατομική ευθύνη

10

- Advertisement -

Εικόνες θλιβερές, η Υδρα στις φλόγες. Την επομένη ο απολογισμός είναι αποκαρδιωτικός. 300 στρέμματα του μοναδικού πευκοδάσους του νησιού έγιναν στάχτη. Οι τουρίστες που έκαναν το πάρτι στην πολυτελή θαλαμηγό κατάφεραν να διαφύγουν στην πατρίδα τους, το πλήρωμα δηλώνει στις Αρχές πως δεν φέρει ευθύνη, αύριο θα απολογηθούν αντιμετωπίζοντας ποινικές διώξεις σε βαθμό κακουργήματος για εμπρησμό δασικής έκτασης με ενδεχόμενο δόλο. Το επόμενο βράδυ κι ενώ η είδηση είναι πρώτο θέμα σε όλα τα μέσα ενημέρωσης, στο κεντρικό δελτίο του MEGA αποκαλύπτουμε βίντεο που δείχνει ότι την ίδια κιόλας μέρα κάποιοι έκαναν πάρτι στη Βαρυμπόμπη πετώντας πυροτεχνήματα, πλάι στην Πάρνηθα, τη στιγμή που ο βαθμός επικινδυνότητας για εκδήλωση πυρκαγιάς στην Αττική ήταν στο 5.

Η ιστορία έχει το ίδιο σενάριο, πρωταγωνιστές είναι πάντα οι ίδιοι. Εκείνοι που στην περίοδο της πανδημίας, με τριψήφιο αριθμό νεκρών, οργάνωναν κρυφά πάρτι, συνωστίζονταν παρά τις απαγορεύσεις στις πλατείες, οργάνωναν πορείες, άνοιγαν την πίσω πόρτα της εκκλησίας σε πιστούς για να μεταλάβουν. Αυτοί που στην περίοδο των μνημονίων πίεζαν για διατήρηση συντεχνιακών προνομίων σε μια χρεοκοπημένη οικονομία. Εκείνοι που φοροδιαφεύγουν, δεν κόβουν αποδείξεις, πληρώνονται ή πληρώνουν με μαύρα. Ο παρονομαστής πάντα κοινός. Η απαξίωση της ατομικής ευθύνης, της βάσης δηλαδή της Δημοκρατίας που φέρνει στο επίκεντρο τον πολίτη. Ανεύθυνη στάση απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό και κατ’ επέκτασιν στο κοινωνικό σύνολο. Αδιαφορία για τις συνέπειες στους άλλους, ιδεολογικοποίηση του ατομικού συμφέροντος το οποίο κάποιες φορές μάλιστα βαφτίζεται επαναστατική ανυπακοή.

Από κοντά το πολιτικό σύστημα που δικαιώνει τους ασυνεπείς, λαμβάνει αποφάσεις να σβηστούν τα πρόστιμα των ανεμβολίαστων, πολιτικοί που κάνουν δηλώσεις «αυτή η αντίληψη περί ατομικής ευθύνης δεν πρόκειται να λύσει απολύτως τίποτα». Είναι η ατάκα του βουλευτή που δήλωνε αντίθετος με το μέτρο που προβλέπει πως εάν ένας μαθητής προκαλεί καταστροφές στο σχολείο πλέον θα επιβαρύνεται ο γονιός του. «Οταν το παιδί μου σπάει τρία τζάμια και δύο θρανία είναι σωστό να είμαι υποχρεωμένος να τα πληρώνω εγώ ο γονιός; Να συνεχίσουμε να το πληρώνουμε όλοι μας». Η δαιμονοποίηση της ατομικής ευθύνης ως φιλελεύθερη προσέγγιση. Επρεπε το κράτος να πληρώνει δωρεάν self test και όχι εγώ να αναλάβω την ευθύνη να εμβολιαστώ. Το κράτος να πληρώνει για να μπορεί ο γιος μου να σπάει θρανία. Το κράτος να προσλάβει περισσότερους πυροσβέστες για να μπορώ εγώ να πετάω πυροτεχνήματα δίπλα στο δάσος. Στο μεταξύ, κατά κανόνα, όλοι αυτοί, είναι εκείνοι που ζητούν χαμηλότερους φόρους.

- Post Down -

Comments are closed.