- Advertisement -

Αντιθέσεις και συγκλίσεις

7

- Advertisement -

Στην περίπτωση της ελληνοτουρκικής παραγωγής με το κλασικό αριστούργημα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» είναι πολλά αυτά που αξίζει να ειπωθούν, πέρα και πάνω απ’ αυτό καθαυτό το καλλιτεχνικό προϊόν: η παράσταση, που ξεκίνησε από την Αγκυρα, συνέχισε στην Κωνσταντινούπολη (όπου και την παρακολούθησα) και τώρα έρχεται στην Αθήνα, φέρνει στη σκηνή μια ιδιαίτερη συνθήκη. Με το δεδομένο ότι ο θίασος είναι μοιρασμένος στις δύο χώρες και, ως αποτέλεσμα, στις δύο γλώσσες, μια τρίτη γλώσσα έρχεται να προστεθεί, δημιουργώντας έναν ακόμη τόπο, κοινό αυτή τη φορά: όλα μαζί φτιάχνουν το σύμπαν όπου ξεδιπλώνεται ο σαιξπηρικός μύθος.

Η Ιουλιέτα με τους Καπουλέτους έχουν τον δικό τους κόσμο – είναι Ελληνες και μιλάνε ελληνικά. Ο Ρωμαίος με τους Μοντέγους είναι Τούρκοι και μιλούν τη γλώσσα τους. Οταν τα δύο νέα παιδιά συναντιούνται και ερωτεύονται, ένας τρίτος κόσμος φτιάχνεται, οπότε μια ακόμα γλώσσα μπαίνει στο θεατρικό παιχνίδι, η αγγλική.

Ο Λευτέρης Γιοβανίδης που συνέλαβε και την ιδέα (συμπαραγωγή του Κρατικού Θεάτρου της Τουρκίας και της «Λυκόφως»), έστησε την παράσταση μέσα σ’ ένα άχρονο-σύγχρονο περιβάλλον, όπου οι ήχοι σε συνδυασμό με τους φωτισμούς την καθορίζουν αισθητικά. Σ’ αυτή την αισθητική, ένα σκηνικό στοιχείο, πολλαπλών χρήσεων, εύχρηστο και ευέλικτο, το μοναδικό επί σκηνής, κυριαρχεί. Λειτουργεί σαν το τείχος/μίσος που χωρίζει τις δύο οικογένειες, σαν σημείο συνάντησης, κρεβάτι και τάφος μαζί. Σπάει σε κομμάτια και επανασυνδέεται, κυλάει πάνω στη σκηνή και μεταμορφώνεται, λαμβάνοντας τη θέση ενός πλήρους σκηνικού. Οι ηθοποιοί ανεβαίνουν επάνω ή κρύβονται πίσω απ’ τις πλευρές του. Η παράσταση εξελίσσεται με γνώμονα τις αντιθέσεις, σε υπερθετικό βαθμό. Μίση, κόντρες, δια-μάχες, αντιπαραθέσεις, οδηγούν τις δύο οικογένειες σε ακραίες συμπεριφορές, με την αγριότητα και τη βία να καταλαμβάνουν κυρίαρχη θέση – ακόμα και στα γλέντια τους. Απ’ την άλλη, ο έρωτας, απόλυτος, γεμάτος συναισθήματα, η αγνότητα της εφηβείας, μαζί φωτίζουν αυτό το σκοτεινό σύμπαν.

Ο σκηνοθέτης προτάσσει το δίπτυχο του μίσους και της αντιπαλότητας κόντρα στην αγάπη και τη συμφιλίωση, καθοριστικά χαρακτηριστικά άλλωστε στο «Ρωμαίος και Ιουλιέτα». Θέλοντας να βρει τρόπο σύγκλισης ανάμεσα στην πορεία του ερωτευμένου ζευγαριού και των δύο οικογενειών, αλλά και με έμμεσο στόχο να το χρησιμοποιήσει ως μήνυμα ανάμεσα στους δύο τόπους, το εγχείρημά του έχει καλλιτεχνική αλλά και εθνική/διακρατική σημασία. Υπηρετεί την τέχνη και εξυπηρετεί τις σχέσεις ανάμεσα στις δύο χώρες – γιατί όχι; Η τέχνη έχει πάντα τους δικούς της κανόνες και τον δικό της τρόπο να λειτουργεί, να επηρεάζει.

Οι ερμηνείες

Η Ρούλα Πατεράκη – Παραμάνα καθορίζει με την παρουσία της την παράσταση, λειτουργώντας άλλοτε σαν προπομπός άλλοτε σαν μάρτυρας ή συμμέτοχος. Βαθιά, δυνατή, συγκινητική ερμηνεία. Ο Νίκος Καραθάνος ερμηνεύει τον Καπουλέτο, τον πατέρα της Ιουλιέτας, και μοιράζει την ερμηνεία του ανάμεσα στα δύο άκρα – της αγάπης και της βίας. Εντονη η σκηνή με την «κόρη» του. Ο πατέρας Λαυρέντιος του Εράι Εσερόλ (Eray Eserol) είναι μια καθαρή, συμπαγής παρουσία – έμπειρος και επιβλητικός. Η Καλλιόπη Χάσκα – Ιουλιέτα φέρνει στη σκηνή τον νεανικό ενθουσιασμό της ηρωίδας της, παρακολουθεί και ενσωματώνει τις μεταπτώσεις της ως το τέλος – ένα κορίτσι με σκηνικό μέλλον. Πλάι της ο Ρωμαίος του Αλπ Ουνσάλ (Alp Unsal), με την εφηβική του ορμή, σωματοποιεί τις αντιδράσεις του. Μια ενδιαφέρουσα πρόταση-παράσταση αντιθέσεων και συγκλίσεων.

- Post Down -

Comments are closed.