- Advertisement -

Αλλάζει γνώμη η κοινή γνώμη

6

- Advertisement -

Στις 7.40 μ.μ. της Δευτέρας 6 Μαΐου η Χαμάς εξέδωσε δήλωση λέγοντας ότι αποδέχτηκε πρόταση κατάπαυσης του πυρός που πρότειναν οι διαμεσολαβητές του Κατάρ και της Αιγύπτου. Διαδηλώσεις, με επικεφαλής συγγενείς των Ισραηλινών που απήχθησαν στις 7 Οκτωβρίου, ξέσπασαν στο Τελ Αβίβ και αλλού, καλώντας την κυβέρνηση του Ισραήλ να αποδεχθεί τη συμφωνία. Στις 10 το ίδιο βράδυ ήρθαν οι πρώτες αναφορές από τη Ράφα που έδειχναν ότι η επί μακρόν επαπειλούμενη ισραηλινή επίθεση είχε αρχίσει.

Αυτή η αλληλουχία γεγονότων αντικατοπτρίζει την αντιφατική κατάσταση στην οποία βρίσκεται το Ισραήλ: από τη μια αυξάνονται οι φωνές που λένε ότι ο μόνος τρόπος για να επιστρέψουν οι όμηροι είναι να τερματιστεί ο πόλεμος, και από την άλλη ο πρωθυπουργός, Μπενιαμίν Νετανιάχου, απρόθυμος να δεχτεί οποιοδήποτε τέλος του πολέμου, ισχυρίζεται ότι ο μόνος τρόπος για να φέρει πίσω τους ομήρους είναι μέσω στρατιωτικής πίεσης, στη Ράφα και αλλού.

Η αλλαγή διάθεσης φαίνεται και από τις δημοσκοπήσεις. Σε δημοσκόπηση που δημοσιεύτηκε στο Channel 11, έναν δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό σταθμό, μια εβδομάδα πριν από την εισβολή στη Ράφα, το 47% των ερωτηθέντων υποστήριζε τον τερματισμό του πολέμου στη Γάζα με αντάλλαγμα την απελευθέρωση των ισραηλινών ομήρων, ενώ μόνο το 32% ήταν κατά. Ακόμη και όταν το ισραηλινό πολεμικό συμβούλιο απέρριψε ομόφωνα την προσφορά της Χαμάς, το 41% ​​των ερωτηθέντων ήθελαν το Ισραήλ να την αποδεχτεί, ενώ το 44% ήταν εναντίον της.

Κατά τους πρώτους μήνες του πολέμου δεν χρειάζονταν δημοσκοπήσεις για να γνωρίζει κανείς ότι το εβραιο-ισραηλινό κοινό υποστήριζε στη μεγάλη του πλειονότητα τη «συντριβή της Χαμάς» και πίστευε ότι μόνο η στρατιωτική πίεση θα έφερνε πίσω τους ομήρους.

Δύο βασικά στοιχεία συνέβαλαν σε αυτή την αλλαγή. Το πρώτο είναι η συνειδητοποίηση ότι, παρά την τεράστια στρατιωτική ισχύ που έχει ασκήσει το Ισραήλ στη Γάζα, παρά τον τεράστιο αριθμό νεκρών περισσότερων από 35.000 Παλαιστινίων και τη μαζική καταστροφή του αστικού τοπίου σε ολόκληρη τη Λωρίδα της Γάζας, η Χαμάς δεν πρόκειται να σηκώσει λευκή σημαία, συνεχίζει να πολεμά και έχει ανακτήσει αποτελεσματικά τον πολιτικό έλεγχο σε πολλές από τις περιοχές από τις οποίες έχει ουσιαστικά αποσυρθεί το Ισραήλ.

Το δεύτερο είναι ότι το ζήτημα των ομήρων έχει γίνει ακόμη πιο σημαντικό. Μετά από σχεδόν 220 ημέρες πολέμου, ο ισραηλινός στρατός κατάφερε να απελευθερώσει ζωντανούς μόνο τρεις ομήρους από τους 240 που απήγαγε η Χαμάς (104 άλλοι όμηροι απελευθερώθηκαν μέσω συμφωνίας· άλλοι πέντε απελευθερώθηκαν μονομερώς από τη Χαμάς). Η ιδέα ότι «μόνο η στρατιωτική πίεση» θα απελευθερώσει τους ομήρους, που επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά από πολιτικούς, στρατηγούς και σχολιαστές, μοιάζει όλο και περισσότερο με κενό γράμμα.

Οι συγγενείς των ομήρων έπαιξαν καθοριστικό ρόλο σε αυτή την αλλαγή της κοινής γνώμης. Ενώ τους πρώτους μήνες του πολέμου οι διαδηλώσεις που πραγματοποίησαν σε μια πλατεία στο Τελ Αβίβ χαρακτηρίστηκαν κυρίως από θλίψη και πένθος, τους τελευταίους μήνες αυτή η θλίψη μετατράπηκε σε οργή και σαφή προτίμηση υπέρ μιας συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός.

Ως επίσημος λόγος για την εισβολή στη Ράφα προβλήθηκε η καταστροφή των τεσσάρων τελευταίων ταγμάτων της Χαμάς και η πίεση να αποδεχθεί τους όρους του Ισραήλ για την απελευθέρωση των ομήρων. Αλλά πολλοί Ισραηλινοί απλά δεν πείθονται με αυτή την εξήγηση.

Ετσι, ο Νετανιάχου μπορεί να διαπιστώσει ότι δεν αντιστέκονται μόνο οι Παλαιστίνιοι στα σχέδιά του. Πολλοί Ισραηλινοί μπορεί επίσης να μην τα αποδέχονται.

Ο Μερόν Ραπόπορτ είναι ισραηλινός δημοσιογράφος που γράφει

για το περιοδικό «+972» και συντάκτης στο Local Call

- Post Down -

Comments are closed.